Strona główna

Czym skorupka za młodu nasiąknie, tym na starość trąci…

Współcześnie mówi się wiele o niepełnosprawności i osobach niepełnosprawnych. O konieczności wspierania, tolerancji i społecznej akceptacji. Jednak cały proces włączania osoby niepełnosprawnej do społeczeństwa nie zaczyna się w szkole, ani na rynku pracy tylko już w najmłodszych latach, w wieku przedszkolnym.

Kiedy mówimy o prawidłowym i dynamicznym rozwoju dziecka trudno pominąć przedszkole. Jest to jeden z najważniejszych etapów kształcenia, którego wpływu nie można przecenić. Czy zawsze pamiętamy o tym myśląc o dziecku niepełnosprawnym?

 Do naszego przedszkola uczęszcza dziewięcioro dzieci niepełnosprawnych. Jako nauczyciele stykamy się codziennie z niepełnosprawnością wychowanków, ale staramy się niwelować jej skutki, poprzez stymulowanie rozwoju dzieci i stwarzanie warunków do optymalnego funkcjonowania. Dla każdego podopiecznego konstruowany jest Indywidualny Program Edukacyjno-Terapeutyczny, który tworzy zespół specjalistów pracujących w naszej placówce. Dziecko niepełnosprawne uczestniczy w zajęciach programowych z całą grupą przedszkolną, a oprócz tego bierze udział w zajęciach indywidualnych.

Często obserwujemy poza przedszkolem strach społeczeństwa przed niepełnosprawnością. Rozumiemy wówczas rolę naszej placówki. Niepełnosprawność nie jest chorobą zakaźną, nie można się nią zarazić. Dzieci pełnosprawne realizują ministerialny program z zakresu wychowania przedszkolnego, który jest prowadzony na bardzo wysokim poziomie, zaś specjaliści pracujący z dziećmi z niepełnosprawnością dostosowują treści edukacyjne do możliwości wychowanka niepełnosprawnego. Stare przysłowie mówi: „Czym skorupka za młodu nasiąknie, tym na starość trąci”. Ogromnie ważne jest kształtowanie prawidłowej postawy wobec osób niepełnosprawnych od wczesnego dzieciństwa. Małe dzieci wolne są od uprzedzeń, przesądów, które istnieją w mentalności wielu dorosłych.

W naszej placówce dzieci zdrowe i niepełnosprawne poprzez wspólne zabawy, zajęcia, imprezy i wycieczki uczą się w sposób naturalny oraz spontaniczny wzajemnej tolerancji, wyrozumiałości, szacunku, troski, odpowiedzialności, wsparcia i empatii. W ten sposób wychowankowie nabywają umiejętności społecznych, pełniej, wszechstronniej rozwijają swoją osobowość.

Dziecko wychowujące się ze swoimi niepełnosprawnymi rówieśnikami jest osobą wrażliwą na potrzeby innych ludzi, mniej egocentryczną, pozbawioną egoizmu, nastawioną także na „dawanie”, a nie tylko „branie”. Wychowanek niepełnosprawny funkcjonując wśród dzieci zdrowych jest bardziej samodzielny, uczy się przez obserwację, lepiej się komunikuje, wykazuje większą sprawność fizyczną oraz intelektualną.

Dzieci zdrowe – pełnosprawne

  • uczą się opiekuńczości, współżycia, tolerancji, otwartości na innych, samodzielności;
  • właściwie rozwijają pozytywne postawy;
  • korzystają w placówce z pomocy specjalistów;
  • są bardziej uspołecznione;

Integracja dzieci niepełnosprawnych sprzyja:

  • rozwojowi samodzielności i nabywaniu umiejętności społecznych;
  • dziecko uczy się przez obserwację dzieci zdrowych;
  • ma większą motywację do nauki, samodzielności;
  • jest bardziej komunikatywne (chętniej nawiązuje kontakty z innymi);
  • staje się powoli sprawniejsze intelektualnie i fizycznie;
  • dziecko niepełnosprawne ma możliwość przebywania w naturalnym środowisku (nie jest izolowane).

Przyjęcie dziecka do przedszkola to proces, który oznacza dla nas różne spotkania i działania, jakie pomogą dziecku i jego rodzinie. Dobra współpraca z rodzicami, jest możliwa wtedy, gdy każdy z partnerów uznaje i traktuje pozostałych z szacunkiem. Kiedy mówimy o wsparciu, mamy na ogół na myśli trzy rzeczy: wsparcie emocjonalne, wsparcie informacyjne i wsparcie instrumentalne. Pomoc to pojęcie bardzo szerokie. Konstruktywną rolę pomocy, jaką proponujemy rodzicom naszych wychowanków to np.:

  • indywidualne rozmowy wspierające,
  • instruktaże do pracy w domu,
  • konsultacje z poradnią psychologiczno-pedagogiczną.

Celem integracji w naszym przedszkolu jest stworzenie dzieciom niepełnosprawnym takich warunków, aby mogły włączyć się w grupę rówieśniczą na zasadzie równości praw i obowiązków i aby niepełnosprawność nie decydowała o ich powodzeniu w kontaktach z rówieśnikami.