POZYTYWNA KOMUNIKACJA Z PRZEDSZKOLAKIEM

Często zastanawiamy się jak mówić do dzieci, żeby być skutecznym, to znaczy żeby wykonywały one polecenia. Istotne jest bowiem nie tylko to, co mówimy, ale też jak zwracamy się do dzieci.

SŁOWO „NIE”

            Słowo „nie” jest tym, które używamy w stosunku do dzieci nader często. Mówiąc do dziecka „Nie rozmawiaj, nie krzycz, nie biegaj” tak naprawdę w pierwszym momencie wzmacniamy jego zachowanie, gdyż podświadomie dziecko nie rozumie słowa „nie”. Dla niego w pierwszym momencie jest wszystko jedno czy my powiemy „Rozmawiaj”, czy  „Nie rozmawiaj”. Umysł musi wiedzieć o czym ma nie myśleć lub czego ma nie robić, więc najpierw musi o tym pomyśleć i  zrobić.

  W związku z tą zasadą warto stosować język pozytywny, czyli zamiast „Nie rozmawiaj”, powiedzieć „Przestań rozmawiać” lub „Posłuchaj”. Zamiast „Nie krzycz” - „Mów ciszej” lub „Uspokój się”. Zamiast  „Nie biegaj” - „Poruszaj się spokojniej”.

SŁOWO „SPRÓBUJ”

            Słowa „Spróbuj” używamy w sytuacjach, gdy chcemy zachęcić dziecko do wykonania jakiegoś zadania. Wydaje nam się, że jesteśmy wtedy bardzo wspierający. A jak jest naprawdę?

            Umysł dziecka działa bardzo precyzyjnie, niemal jak komputer, dlatego polecenie „spróbuj to zrobić „ odbiera bardzo dosłownie, koncentrując się na wykonaniu próby, a nie zadania.

            Jeżeli chcemy, aby dziecko naprawdę wykonało jakieś zadanie, które mu poleciliśmy, posługujmy się precyzyjnym, pozytywnym językiem, mówiąc „Zrób to”,  „Zrób to, wierzę w ciebie”, „Potrafisz to zrobić”, „Zrobisz to wyśmienicie”.

SŁOWO „ALE”

            W komunikacji nawet łącznik zdania ma znaczenie. Przykładowo „Zrobiłeś to bardzo dobrze, ale...” - na czym koncentrujemy się słysząc takie zdanie? Zazwyczaj oczekujemy tego, co zostanie powiedziane po „ale”. Wynika to z faktu, że słowo to kasuje w umyśle odbiorcy pierwszą część zdania, która występuje przed nim.

            Mówiąc do dziecka „Z pewnością poradzisz sobie z tym wystąpieniem, ale poćwicz jeszcze tekst”, to ono skoncentruje się na tym, że musi poćwiczyć tekst i to nie będzie dla niego motywujące. Mówmy np. „Piotruś, jesteś dobrym chłopcem, a jednocześnie twoje wyrażanie złości mi się nie podoba”, „Agnieszko jesteś bardzo grzeczna i jednocześnie mało bawisz się z dziećmi.”

            Jeśli powiemy: „ Będziesz na pewno dobrze pisał, pomimo że jeszcze powinieneś jeszcze poćwiczyć” dziecko poczuje, że jest wspierane. Słowo pomimo działa tak, że dziecko koncentruje się na tym co jest przed nim.

POZYTYWNY AKCENT

            Jeśli chcemy nawiązać dobre relacje z dzieckiem, warto zwracać się do niego po imieniu, utrzymując kontakt wzrokowy. Czuje się on wtedy doceniany i szanowany. Wydając polecenia stosujmy komunikaty krótkie i zwięzłe, kierowane bezpośrednio do dziecka.

ETYKIETOWANIE

            Mówmy o zachowaniu dziecka a nie o nim jako człowieku.  Jest ogromna różnica , kiedy mówimy do dziecka zdanie: „Patryku, ostatnio nie posprzątałeś po sobie zabawki” i kiedy mówimy „Jesteś leniwy, nie sprzątasz po sobie zabawek”

            Unikajmy sformułowań: „zawsze”,  „nigdy”,  „ciągle”

NAJWAŻNIEJSZY JEST UŚMIECH – TO DROGOWSKAZ DO SERC I UMYSŁÓW

 

tekst opracowany w oparciu o artykuł Marzeny Frąckowiak – Pracownia Inżynierii Personalnej